تعداد بازدید این مطلب : 360

علت گریه ی بر امام حسین(ع)…

یکی از شبهاتی که از سوی وهابیت مطرح میشود این است که:چه دلیلی دارد ما پس از هزار و چهارصد سال عزادار حسین(ع)باشیم؟مگر او به معشوق نرسیده؟پس گریه و عزاداری برای او پس از به سعادت رسیدنش چه مفهومی دارد؟؟؟

در پاسخ به این شبهه باید بگوییم که ابتدا باید دید گریه ی ما بر حسین (ع) به نفع ماست یا به نفع این امام بزرگوار؟!

شهید مطهری در کتاب حماسه حسینی ضمن بیان این مطلب٬اضافه میکند:اینطور نیست که ما بگوییم خدای نکرده حضرت زهرا(س)به ابراز همدردی ما نیاز داشته باشد٬یا گریه های ما بخواهد موجب تسکین داغ دل دختر پیامبر شود.اصلی ترین علت گریه ها و عزاداری های ما این است که با درک مظلومیت٬شجاعت و ظلم ستیزی امام حسین(ع) روح ظلم ستیزی و روحیه مبارزه با استکبار را در خودمان زنده کنیم.(نقل به مضمون از کتاب حماسه حسینی)

اصلا ما که هستیم که بخواهیم داغ های ائمه را تسکین دهیم؟! اگر قرار بود ائمه به ابراز همدردی امثال ما نیاز داشته باشند که دیگرپیشوا شدنشان بی معنا بود٬علت عزاداری های ما این است که روح ظلم ستیزی و شجاعت را در خودمان تقویت کنیم٬همانگونه که امام حسین(ع) در روز عاشورا فرمودند:مرگ در نزد من از پذیرفتن ذلت٬سزاوارتر است…

البته مصداق این قضیه را میتوان در مقایسه انقلاب ایران با دیگر انقلاب های منطقه مشاهده کرد٬انقلاب ایران بهتر از همه ثمره داد چون حسینی تر بود…

متاسفانه بعضی از مبلغین از روی جهل٬عاشورا را شکست ظاهری و پیروزی باطنی می خوانند…در کجای عالم سراغ دارید که هفتاد و دو نفر در مقابل سی هزار نفر قرار بگیرند و دو سه هزار نفر از سپاه دشمن را به درک واصل کنند٬سر آخر هم اسمشان بشود کسانی که در ظاهر شکست خورده اند!!

عاشورا نه تنها در باطن بلکه در ظاهر هم صحنه ی پیروزی حسین(ع)بود…

مطالب مرتبط

یک دیدگاه

Website Design and Development CompanyWedding Dresses Guide